RSS

602. Chico Buarque – Construção (1971)

48157808m-2De zogenaamde MPB-artiesten (MPB staat voor Música Popular Brasileira) van de jaren ’60 en ’70 hadden haast allen hun wortels in de tropicalia-beweging van begin jaren ’60. Chico Buarque was echter een nieuwe naam. Hij had al wat ervaring als sambista waarbij hij populaire sambanummers vertolkte met akoestische gitaar. Hij werd later echter vooral zeer populair omwille van zijn teksten die een thema prachtig konden laten groeien binnen een kort nummer. Wie echter geen Portugees begrijpt zal toch nog kunnen genieten van de kristalheldere stem van Buarque en de frisse, goed uitgewerkte songs van deze rasartiest die de concurrentie met andere grote namen als Milton Nascimento of Caetano Veloso zonder al te veel problemen kan doorstaan.

Dit album staat vol nummers die klinken zoals ze bedoeld zijn, soms energiek en vol positieve pathos, en dan weer subtiel, ingetogen en triest. Je kan dit moeilijk samba, bossa nova of tropicalia noemen, daarvoor is het album veel te divers. Het is een amalgaam van stijlen zonder dat je de indruk krijgt dat Buarque niet echt weet waarmee hij bezig is. Het blijft een uitgebalanceerd album vol kleine pareltjes die bij sommigen misschien zullen uitgroeien tot grote na enkele beluisteringen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 19, 2016 in bossa nova, Latin, MPB, Uncategorized

 

601. The Master Musicians Of Joujouka – Brian Jones Presents:The Pipes Of Pan At Joujouka (1971)

20127337mToen Brian Jones van The Rolling Stones in 1968 werd voorgesteld aan de Marokkaanse Berbers van The Master Musicians of Joujouka was Algiers al een hele tijd een plek waar de bohémiens van heel de wereld naartoe gingen. Hij maakte er kennis met de trancemuziek van dit bergvolk en was er compleet van in de ban. Zijn druggebruik zal waarschijnlijk mee hebben bepaald dat hij zo kon opgaan in de trance van de groep, maar dankzij hem werd de hele wereld in 1971 het speelterrein van deze folkloremuziek. Lange tijd was het zelfs het enige album met Marokkaanse muziek die te krijgen was tenzij je in Marokko zelf woonde. De muziek is zeer ritmisch en repetitief met dikwijls apotheotische eindes. Dit album werd nog eens door wat speciale effecten gehaald waardoor de muziek nog wat vreemder klinkt voor Westerse oren dan het oorspronkelijk al is. De groep treedt trouwens nog steeds op en is live een absolute ervaring die je eens moet meegemaakt hebben.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 19, 2016 in African, Arabic, Uncategorized

 

600. Chick Corea – Piano Improvisations Volumes 1 & 2 (1971)

23168171411612

8m-2Chick Corea is een uitstekend pianist die in 1971 al naam had gemaakt als pianist op enkele belangrijke albums van Miles Davis, maar ook bij andere grote namen als Stan Getz, Art Tatum, Herbie Hancock, McCoy Tyner, Thelonious Monk, Bud Powell en Bill Evans. Een tijdje experimenteerde hij met atonale jazz, maar al snel kwam hij daarop terug omdat hij vond dat zijn talent verloren zou zijn als er geen band was met het publiek. Meteen daarna maakte hij deze twee albums waarop hij zijn pianotalent volledig etaleert. Af en toe wordt hij begeleid door een violist en een cellist, maar meestal is het enkel maar hij en zijn piano. Het is te horen dat hij een zeer brede invloedssfeer heeft. Zijn composities zijn namelijk afwisselend en toch herkenbaar. Zijn stijl is dikwijls romantisch, maar nooit melig. Hij is tevens een redelijk drummer en dat hoor je dan weer geregeld in zijn dikwijls ritmische manier van spelen. Soms is dat ten koste van de zwierigheid, maar het blijft daardoor wel een jazzalbum dat een groot publiek kan aanspreken. De twee albums zijn opgenomen tijdens een periode waarin hij zeer duidelijk wist wat hij wou waardoor de nummers bijna allemaal redelijk kort en to the point zijn.


 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 19, 2016 in Jazz, Uncategorized

 

599. Dennis Alcapone – Forever Version (1971)

23870808m-2Begin jaren ’70 waren er in Jamaica veel soundsystems met populaire DJ’s. Dennis Alcapone was er zo eentje. Hij werd ontdekt door producer Duke Reid en werd meteen gebombardeerd tot rechstreekse concurrent voor de alomtegenwoordige DJ U-Roy. Die DJ’s zijn niet wat we daar nu onder verstaan. Het waren diegenen die de hele set van de soundsystems aan elkaar praatten, de ene al wat origineler dan de andere. De echt goede hadden het talent om gedurende een hele instrumental ter plekke te improviseren. Gedurende enkele jaren was Alcapone de populairste DJ op het eiland en nam hij nummers op voor bijna alle producers die Jamaica rijk was. Hij had daardoor toegang tot de beste instrumentals die hij voorzag van een half gezongen, half rijmend gebabbel, afgewisseld met typisch geroep (YEEAAAHHH!, HEEYYY!!). Hij was ook de eerste die de zogenaamde gun lyrics introduceerde.

Dit album is zijn debuut voor Studio One. Het moest het antwoord zijn op het immense succes van het album Version Galore van U-Roy. En dat werd het ook. Veel machtige instrumentals, zo kenmerkend voor Studio One, passeren en Dennis Alcapone doet er grandioze dingen mee. Geregeld worden nog zinnen uit het origineel in het nummer gelaten waarna Alcapone er zijn eigen commentaar op geeft. Twaalf nummers lang krijg je op dit album het beste wat de DJ-scene van Jamaica te bieden had in het eerste deel van de jaren ’70. De heruitgave op CD later voegt er nog 6 nummers aan toe die het indertijd niet haalden, maar de oorspronkelijke 12 zijn ruim voldoende om je een half uur lang onder te dompelen in een wereld die Jamaica in de ban hield gedurende enkele jaren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 19, 2016 in reggae, Uncategorized

 

598. Emerson, Lake & Palmer – Tarkus (14 juni 1971)

47811226mDeze progrockklassieker draait volledig rond titelnummer Tarkus dat ruim 20 minuten in beslag neemt. Daarop probeert het trio om met zoveel mogelijk (voor die tijd) moderne instrumenten een verhaal te vertellen dat nogal bij de haren gesleurd is. Het gaat over een soort wezen dat evolueert naar een combinatie tank-buideldier zoals afgebeeld op de hoes. Typische progrockbombast of een geniaal verhaal dat de luisteraar niet begrijpt? Waarschijnlijk een combinatie van de twee. Feit blijft wel dat het muzikaal nogal elitair is uitgewerkt met zeer veel progressieve jazzstructuren en weinig oog voor balans. Sommige delen van de suite zijn verteerbaar en soms zelfs goed, andere zijn simpelweg saai of te dikkenekkerig (‘zie eens hoe goed wij heel veel noten bij elkaar kunnen spelen…’).
De andere nummers zijn een heel pak korter en hebben iets meer een popstructuur. Het nog geen 2 minuten durende Jeremy Blender komt dan ook aan als een verademing na het openingsnummer. Maar Bitches Crystal leunt dan weer wel aan bij Tarkus door zijn snelle piano- en drumpatronen. Er zit gelukkig wel balans en structuur in. The Only Way start als een kerkrecital met een indrukwekkend orgelgeluid en gaat over in een virtuoos pianospel maar geraakt net als de meeste kerkbezoekers niet meer van de grond en verdrinkt in zijn eigen pompeus geluid. De volgende nummers zijn saaie prognummers en afsluiter Are You Ready Eddy? is een rock’n rollnummer dat volledig uit de toon valt en zelfs slecht is uitgevoerd. Het album haalt met veel moeite drie sterren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 27, 2015 in Progressive Rock, Symphonic Rock

 

Tags:

597. Elton John – Madman Across The Water (5 november 1971)

12566268m-2Er was een tijd dat Elton John nog gewoon echt goede songs kon schrijven en (vooral) ook goed kon vertolken. Hij werkte weliswaar samen met Bernie Taupin om de songs te componeren, maar het moet gezegd dat in de beginjaren van zijn carrière Elton John een singer-songwriter was om mee rekening te houden. Uit die periode is dit een van zijn meest consistente albums met geniale popsongs, geleid door de strijkersarrangementen van Paul Buckmaster. Door die strijkers krijgen de songs extra diepgang die ze door een sobere pianobegeleiding nooit zouden hebben. Elton John heeft altijd al een goede stem gehad, iets wat op Madman Across The Water nog eens extra naar voren komt omdat de instrumentale begeleiding veel ruimte laat voor zijn zang. Het is misschien niet zijn meest avontuurlijke album, maar wel een van zijn mooiste en meest persoonlijke. Zelden heeft hij zich nog zo blootgegeven als op dit album.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 27, 2015 in Piano Rock, Pop Rock, singer-songwriter

 

Tags:

596. Sly & The Family Stone – There’s A Riot Goin’ On (20 november 1971)

45313216mDe funk van Sly & The Family Stone heeft altijd al wat vreemd geklonken. De groep kan de ene keer zeer hitgevoelig klinken en vlak daarna maakt ze muziek voor de puristen. Op dit album brengt frontman Sly Stone alles in het extreme. Zijn funk wordt, onder invloed van nogal wat drugs, uitvergroot en daardoor bevreemdend. Het is niet altijd duidelijk waar zijn muziek naartoe gaat en het lijkt ook niet altijd evident voor de muzikanten zelf die er soms nogal ongestructureerd tegenaan gaan. Toch brengt de muziek je juist daardoor in een bepaald soort stemming die moeilijk te beschrijven is. Omdat de muziek zo intens is, wordt je vreemd genoeg meegezogen in zijn wanhopige funktrip. Sly Stone praat via zijn muziek en die klinkt verwarrend, zwaar en vol kritiek. Een beetje zoals de vlag op de hoes met de afwijkende sterren. Bij veel latere soul- en R&B-artiesten staat dit album vast en zeker in de platenkast want veel nummers op dit album zijn gesampled of gecoverd geweest. En voor wie zich afvroeg waar de titel van het album vandaan komt: het is een antwoord op What’s Goin’ On, het album van Marvin Gaye van datzelfde jaar.

 
1 reactie

Geplaatst door op januari 27, 2015 in funk, Psychedelic Soul, soul

 

Tags: